De keerzijde van de PANDEMIE

De keerzijde van de PANDEMIE

We worden er iedere dag mee geconfronteerd: voor sommigen alleen via het nieuws, voor anderen heel dichtbij: familie, kennissen of zelfs jezelf! Een aantal onder ons hebben de reflex om ervan weg te kijken… “niet nog eens, het verandert toch altijd weer… ‘ze’ zouden dit moeten doen of eerder dat…. Maar, je kan het ook vanuit andere perspectieven bekijken!

Een ander aspect van deze Corona periode is de inzet van vrijwilligers. Voor wie regelmatig een handje toesteekt in een vaccinatiecentrum is er naast de vele -zij het vluchtige ontmoetingen- ook de vaststelling dat veel mensen ervoor kiezen om zich in te zetten. Moeilijk te schatten hoeveel mensen per keer ingeschakeld zijn: stewards die buiten in weer en wind mensen de weg wijzen, iemand om toe te zien dat iedereen handgel gebruikt. Verder is er het meten van de temperatuur, het inchecken in het computerprogramma; zijn er apothekers en verpleegkundigen die de dosissen bereiden en in spuitjes verdelen. Er zijn ook stewards die mensen tonen naar welk loket zij moeten voor de anamnese, anderen die mensen naar het lokaal van het “prikje” leiden; tenslotte verpleegkundigen die de vaccins toedienen, dokters en ook nog stewards die een oogje in het zeil houden tijdens de rustpauze na de vaccinatie en die intussen rondgaan om te ontsmetten… Zo geschat een dertigtal mensen die een voor-of namiddag of zelfs een hele dag uittrekken voor een van deze taken. Keer op keer zie je dezelfde gezichten en soms ook nieuwe, dan voel je hoe warm onze maatschappij toch nog is. Zoveel mensen die zich inzetten!

Ook wij proberen hiertoe ons steentje bij te dragen.

Een andere keerzijde van deze pandemie – en ook dat mogen we niet vergeten- is de grote tegenstelling tussen de westerse wereld en de andere landen, vooral in Afrika. Wij gaan er prat op – en terecht- dat de vaccinatiegraad hoog is en dat de overheid dit weet te organiseren. Ook horen we dat via “Covax” miljoenen dosissen vaccins geschonken worden. De realiteit is dat veel van die dosissen slechts een houdbaarheid hebben van 1 à 2 maand. Hoe kunnen landen als bij voorbeeld R.D. Congo dit logistiek organiseren? Bovendien horen we dat wij als ‘gulle donors’ er geen priknaalden of oplosvloeistof mee leveren… Ook blijven de grote farmaceutische bedrijven hun patenten geheim houden, terwijl heel wat Afrikaanse landen over de nodige laboratoria beschikken om zelf vaccins aan te maken…

Wij zijn allen broers en zussen: Fratelli tutti! Het blijft een streven dat nog ver van gerealiseerd is!